It's nobody else, it's just me...

Wat kan ik vertellen over mezelf?
Ik ben maar een gewone jongen, zeker niet uitbundig, zeg maar terughoudend.  Ik sta steeds voor iedereen klaar, als er iets is denk ik steeds in de laatste plaats aan mezelf.  Soms zou ik zelfs mezelf volledig wegcijferen...

Door een ongeval jaren geleden is mijn leven letterlijk en figuurlijk overhoop gereden, geen doden of zwaargewonden, maar mijn leven kon plotseling niet meer hetzelfde zijn.  Pas nu, meer dan tien jaar later, kan ik terug sporten, al is het met pijn.  Al ben ik blij dat het terug een beetje lukt, toch voel ik me slecht als ik denk aan de jaren die ik kwijt ben. Mocht dit niet gebeurt zijn had mijn leven er waarschijnlijk gans anders uit gezien, had ik misschien de kracht gehad om baas te zijn over personeel, had ik misschien meer kunnen vechten voor hetgeen ik opgebouwd had.

En verder, tja, ik ben gezegend en vervloekt door een redelijk goed geheugen, positief dat ik zaken onthoud, negatief dat ik zaken die mij kwetsen moeilijk achter mij kan laten, deze kunnen zelfs jaren later bij mij voor dezelfde pijn zorgen. Soms is een goed geheugen blijkbaar ook schrikwekkend, als ik na jaren iemand hun telefoonnummer of nummerplaat nog weet. Of hoe ze op een foto stonden of welk commentaar er bij stond.

Zaken zijn bij mij ook vaak zwart wit, wat niet goed is, is slecht en omgekeerd.  Voordat iemand bij bij op een slecht blaadje komt moeten ze er als heel veel voor gedaan hebben, maar eens ze er staan... Oneerlijkheid kan ik moeilijk tegen, als ik iets misdaan heb wil ik er gerust de gevolgen voor dragen, als het onterecht is kan ik daar soms moeilijk mee om.

Als er iemand is ben lijk ik meestal de gewone ik, maar het meest van de tijd voel ik me verschrikkelijk eenzaam. Hoewel ik niet zou mogen klagen heb ik het soms toch moeilijk, overdag alleen werken, 's avonds privéchauffeur waar ik enkel gekend ben als papa van, klusjesman van een 94-jarige en eenzame sporter, waar vooral de badge-lezer van de fitness mijn naam kent...